Dlaczego na selfie wyglądamy gorzej niż w rzeczywistości i jak to naprawić: odległość, kierunek światła, kąt, tryb portretowy i selfie w lustrze.
„Na selfie zawsze wychodzę gorzej niż w lustrze" - to nie złudzenie i nie kwestia urody. Selfie zniekształca twarz z konkretnego, technicznego powodu, a ten powód da się obejść bez żadnej aplikacji. Wystarczą trzy rzeczy: odległość, światło i kąt.
Dlaczego selfie zniekształca twarz
Trzymacie telefon na długość ręki, czyli 40-60 centymetrów od twarzy. Z tak bliska nos jest wyraźnie bliżej obiektywu niż uszy - a to, co bliżej, wychodzi na zdjęciu większe. Efekt: szerszy nos, wypukłe czoło, węższa szczęka i „znikające" uszy. Przedni aparat ma do tego szeroki kąt widzenia, który to wrażenie jeszcze wzmacnia.
Dochodzi druga sprawa. Siebie znacie z lustra, czyli w odbiciu. Zdjęcie pokazuje Was tak, jak widzą Was inni - nieodwrócone. Twarz nie jest idealnie symetryczna, więc ta wersja wydaje się obca, choć dla wszystkich dookoła jest tą zwyczajną. Telefon zwykle pozwala zapisywać selfie w wersji lustrzanej; to kwestia przyzwyczajenia, nie jakości.
Trzy sposoby na naturalne proporcje
- Odsuńcie telefon i przytnijcie kadr. Wyprostowana ręka zamiast zgiętej, a potem lekkie przycięcie zdjęcia albo przybliżenie 1,5-2×. Każde dodatkowe 20 centymetrów robi różnicę.
- Postawcie telefon. Na półce, parapecie albo statywie, z samowyzwalaczem ustawionym na 3 lub 10 sekund. Z odległości półtora metra twarz wygląda tak, jak widzi ją rozmówca.
- Użyjcie tylnego aparatu. Ma lepszą matrycę i obiektyw niż przedni. Nie widzicie wtedy ekranu, więc zróbcie serię kilkunastu zdjęć albo użyjcie wyzwalania gestem lub głosem - większość telefonów to potrafi.
Drobiazg, który zmienia dużo: przetrzyjcie obiektyw. Przedni aparat cały dzień dotyka policzka i palców, a tłusta szybka daje mleczną mgiełkę, którą łatwo wziąć za „słaby aparat".
Światło
- Twarzą do okna. Miękkie światło dzienne z przodu albo lekko z boku wygładza skórę lepiej niż jakikolwiek filtr. Okno za plecami robi z twarzy ciemną plamę.
- Unikajcie światła z góry. Lampa sufitowa i słońce w południe rysują cienie pod oczami i nosem. Na zewnątrz szukajcie cienia budynku albo drzewa - najlepiej stojąc na jego skraju, twarzą w stronę otwartej przestrzeni.
- Wieczorem szukajcie dużego, jasnego źródła na wysokości twarzy: witryny sklepowej, okna kawiarni, jasnej ściany oświetlonej latarnią. Lampa błyskowa z bliska spłaszcza twarz i daje błyszczącą skórę.
- Uważajcie na kolory. Światło odbite od zielonej ściany albo czerwonego parasola zabarwia skórę.
Kąt i postawa
- Telefon minimalnie powyżej linii oczu. Kilka centymetrów, nie nad głową - przesadne ujęcie z góry powiększa czoło i wygląda jak zdjęcie sprzed dekady. Ujęcie z dołu dodaje podbródek.
- Broda lekko do przodu i odrobinę w dół. Ruch jest minimalny, a wyraźnie rysuje linię szczęki.
- Barki skręcone, twarz w stronę obiektywu. Sylwetka ustawiona idealnie na wprost wygląda szerzej i sztywniej.
- Patrzcie w obiektyw, nie w ekran. Na ekranie widzicie siebie, ale na zdjęciu wzrok ucieka wtedy w bok. Obiektyw to mała kropka przy krawędzi telefonu.
Te same zasady działają na każdym zdjęciu, nie tylko na selfie - więcej opisałem w poradniku jak pozować do zdjęć.
Tryb portretowy w selfie
Tryb portretowy rozmywa tło programowo: telefon zgaduje, co jest osobą, a co tłem. Pomaga, gdy za Wami jest bałagan - ludzie, samochody, regał. Myli się przy rozwianych włosach, oprawkach okularów, kolczykach i dłoni trzymanej przy twarzy.
- Po zrobieniu zdjęcia powiększcie krawędzie włosów i okularów. Jeśli tło „wgryza się" w fryzurę, zmniejszcie rozmycie.
- W większości telefonów siłę rozmycia można zmienić po fakcie, w edycji zdjęcia. Delikatne rozmycie wygląda jak efekt obiektywu, mocne - jak wycinanka.
- Efekt działa najlepiej, gdy tło jest daleko. Stojąc pół metra od ściany, uzyskacie tylko dziwnie miękką ścianę.
Gdzie w aparacie znaleźć te opcje i jak działają poszczególne obiektywy telefonu, opisałem w poradniku jak ustawić aparat w telefonie.
Selfie w lustrze
- Czyste lustro. Smugi i ślady pasty widać na zdjęciu lepiej niż na żywo.
- Lampa błyskowa wyłączona - inaczej na środku kadru będzie biała plama.
- Telefon nie zasłania twarzy. Trzymajcie go na wysokości klatki piersiowej albo z boku, lekko pochylony.
- Sprawdźcie, co odbija się za Wami. Suszarka z praniem, otwarta szafa i sedes to klasyka gatunku.
- Światło przed Wami, a nie za plecami - najlepiej okno z boku lustra.
Lustro ma jedną dużą zaletę: fotografujecie tylnym aparatem i z większej odległości, więc proporcje twarzy i sylwetki są naturalniejsze niż w zwykłym selfie.
Filtry i retusz
Rozsądna granica przebiega między tym, co na twarzy chwilowe, a tym, co stałe. Wyprysk, zaczerwienienie po mrozie czy włos przyklejony do policzka można usunąć bez wyrzutów sumienia. Zmiana kształtu nosa, powiększanie oczu i skóra wygładzona do połysku porcelany sprawiają, że na zdjęciu jest już ktoś inny - a spotkanie na żywo staje się niepotrzebnie stresujące.
Mocne filtry źle się też starzeją. Moda na konkretny efekt mija po roku czy dwóch, a zdjęcie zostaje. Lekka korekta jasności i kontrastu wystarcza w dziewięciu przypadkach na dziesięć.
Kiedy selfie nie wystarczy
Selfie jest świetne do relacji, wiadomości i wspomnień. Do CV, na LinkedIn czy stronę firmową lepiej sprawdza się zdjęcie zrobione z większej odległości i w przemyślanym świetle - także telefonem. Opisałem to krok po kroku we wpisach zdjęcie do CV telefonem i zdjęcie na LinkedIn. A jeśli chcecie mieć portrety, na których po prostu dobrze się czujecie, zobaczcie, jak wygląda sesja kobieca albo sesja biznesowa w studiu.